Pomóc dzieciom
Kształtować ich osobowość,
Budzić zamiłowanie do wolności,
Choćby słońce wolności
Zaświeciło tylko na chwilę"

Przedszkole nr 16 w Koszalinie

Kornela Makuszyńskiego 9
75-442 Koszalin
tel. 94 345 26 16

PSZCZÓŁKI

Grupa 3
(6-latki)


Nauczyciele pracujący w grupie Pszczółki:

mgr Krystyna Madera
(wychowawca)

mgr Magdalena Ochenkowska

Pomoc nauczyciela:

Jolanta Wierzbińska


ZADANIA
DYDAKTYCZNO-WYCHOWAWCZO-
OPIEKUŃCZE

Październik 2018 

Krąg tematyczny: Opowieści złotej jesieni 01.10. – 05.10.2018 r.

Krąg tematyczny: Owoce, jarzynki – kolorowe witaminki 08.10. – 12.10.2018 r.

Krąg tematyczny: Jesienne spacery 15.10. – 19.10.2018 r.

Krąg tematyczny: Piękno jest wszędzie 22.10. – 26.10.2018 r.

Krąg tematyczny: Jesienne eksperymenty 29.10. – 02.11.2018 r.

 


Wiersz

„O zielonym jeżu” – H. Bechlerowa

Pod kasztanem w gęstej trawie
Usnął jeżyk po zabawie.
Właśnie zbudził się i ziewał
Gdy coś nagle spadło z drzewa.
Za nim drugie, trzecie też…
Miało kolce tak, jak jeż.

Spojrzał jeżyk, w bok uskoczył,
Przerażony przetarł oczy.
– Patrzę, patrzę i nie wierzę:
Czy to jeże, czy nie jeże?
Nie wiedziałem dotąd sam
Że zielonych braci mam.

Lecz ja w norce mam mieszkanie,
A gdzie one? Na kasztanie!

Piosenka

 „Jesienny wiatrmuzyka: A.Skorupka, słowa: E. Stadtmüller

 

Wiatr jesienny – psotny wietrzyk

znów okropnie jest niegrzeczny.

Wytarmosił wszystkie drzewa,

figli wciąż mu się zachciewa.

Cicho szumi i szeleści,

kolorowe liście pieści.

Chucha, dmucha, dokazuje

i wesoło poświstuje.  }  bis

  1. Gra w kominie jak na harfie,

gdzieś na sznurku pranie szarpie.

To się śmieje – to się smuci,

to gdzieś biegnie, to zawróci.

Cicho szumi i szeleści…

  1. Pędzi ciągle w różne strony,

już naprawdę jest zmęczony,

na gałęzi usiadł właśnie,

bądźmy cicho – może zaśnie…

Cicho szumi i szeleści…



KĄCIK RODZICA
warto przeczytać

Najważniejsze zachowania  nawykowe, które warto kształtować u starszych przedszkolaków

 Nawyk pomagania innym. Wiek przedszkolny jest najlepszym okresem dla kształtowania potrzeby niesienia pomocy innym. W tym czasie dziecko chce być usłużne i chętne do pomocy. Dorośli powinni okazywać radość w obecności dziecka ( np.  głośno wszystkim opowiadać o tym, co dobrego zrobiło i jakie to jest ważne i potrzebne). Dzięki temu dziecko zaczyna rozumieć, że pomaganie innym jest oczekiwaną powinnością i można być dumnym, jeżeli tak się postąpi.

Nawyk dbałości o porządek. Dziecko dostrzega to, że bałagan to niewygoda i kłopot. Niedopuszczalne jest wyręczanie dzieci w pracach porządkowych nawet wówczas, gdy dorosłemu się spieszy. Gdy dziecko garnie się do pomagania i chce towarzyszyć dorosłemu przy sprzątaniu, trzeba z tego skorzystać, chociaż może ono przeszkadzać.  Czynności porządkowe mają logikę , którą dziecko ma dostrzec i zrozumieć. Dlatego należy:

– pomóc dziecku dostrzec bałagan i wynikające z tego kłopoty;

– pokazać, co i jak trzeba zrobić a potem podpowiadać kolejne czynności;

– okazać radość, gdy uda się coś sensownie wykonać ( nie karcić, wstrzymać się od ciągłego poprawiania).

Nawyk szanowania czyjegoś wysiłku i dbanie o to, aby nie sprawiać kłopotów innym. Dziecko musi wiedzieć, że  trzeba:

–  wytrzeć buty, bo się nabrudzi i trzeba będzie ponownie myć podłogę;

– po posiłku naczynia odnosi się (odstawia)   na wskazane miejsce aby nie zwiększać trudu tych, którzy przygotowali posiłek;

– zamykać drzwi za sobą bo  otwarte drzwi mogą przeszkadzać  innym;

– spuszczać wodę po skorzystaniu z toalety , żeby innym było przyjemnie z niej korzystać ;

– nie wolno rozrzucać przedmiotów, bo robi się bałagan.

Starsze przedszkolaki nie mają kłopotów ze zrozumieniem sensu takich umów społecznych. Co innego rozumienie, a co innego nawyk? Dlatego do kształtowania opisanych powinności  dorośli muszą wykorzystywać każdą sytuacje do wymuszania należytych zachowań a potem być konsekwentnym w ich egzekwowaniu.

Nawyk właściwego zachowania się przy stole i kształtowania dobrych manier przy jedzeniu. Dotyczy to wszystkich czynności wykonywanych w trakcie spożywania posiłków, a więc:

– nakrywania do stołu i sprzątania  po każdym posiłku;

-siadania przy stole ( siedzenie prosto bez upominania, bez podpierania głowy, „pokładania się”, bez zadzierania nóg, przeciągania się i ziewania);

– spożywania posiłku ( bez krzyku, nawoływania innych, za to można cicho rozmawiać z innymi siedzącymi przy stole).

Ważne też są formy grzecznościowe: Dziękuję…. Było smaczne…. Proszę…. Przepraszam – nie chciałem… itd. ; Dziecko musi rozumieć po co usiadło przy stole i czego się od niego oczekuje. Dobrych manier przy stole można skutecznie nauczyć, gdy dorośli:

– sami przestrzegają ceremoniału jedzenia: stół nakryty i wszyscy przy nim zasiadają;

– zachowują się tak przy stole, aby być dla dziecka wzorem do naśladowania: estetycznie jedzą, nie grymaszą, potrafią podziękować za przyrządzenie posiłku i posprzątać po nim;

– pytają dziecko, ile, czego nałożyć na talerz, a potem z życzliwością  podpowiadają jak trzymać widelec, gdzie położyć pestkę z kompotu;

– chwalą z dobre zachowanie przy stole  i w nagrodę pozwalają dziecku zjeść dodatkową porcję deseru.

Wspólne spożywanie posiłków nie może być dla dziecka udręką. Trzeba pamiętać o tym, że dziecko wszystkiego na raz nie jest w stanie opanować, dlatego należy zachować cierpliwość, co nie przeszkadza w byciu konsekwentnym  w wymaganiach.  Czasami łagodna kara np. wyproszenie od stołu okazuje się skuteczna.

Nawyk właściwego zachowania się w  toalecie. Są to trudne problemy. Załatwianie potrzeb fizjologicznych wiąże się z przynależnością  do płci: inaczej załatwiają  się chłopcy a inaczej dziewczynki. Nie można tego mylić, bo dziecko- zwłaszcza starszy przedszkolak – musi zachować się zgodnie z płcią bo inaczej narazi się na  nieprzyjemne uwagi rówieśników.

Nawyk samodzielnego rozbierania i  ubierania się, a także dbania o swoje ubrania. Od tego zależy samodzielność  dziecka.

Nawyk bezkonfliktowego układania się do snu i radosnego budzenia się. Zasypianie będzie dla dziecka łatwiejsze, gdy dorośli zadbają o poczucie bezpieczeństwa. Najlepiej,   jeśli czynności są wykonywane w tej samej kolejności a układanie do snu musi być sytuacją wyciszającą i miłą dla dziecka.

Budzenie się musi być radosne: dziecko ma się uśmiechnąć, wstać i powitać dorosłych. Niedopuszczalne jest zezwalanie na kapryszenie, obnoszenie się z minami, pokazywanie złego humoru itd. Radosnego budzenia nie nauczymy poprzez słowa  ( nakazem, krzykiem) lecz pokazując własnym przykładem. Wówczas dziecko zaraża się  uśmiechem dorosłego i dzień zaczyna się miły. To jak dziecko budzi się, zależy od zachowania dorosłych. Jeżeli wstając narzekają, marudzą dziecko uzna to za normalne. Gdy od rana się awanturują, pokrzykują, spieszą się ,to cały dzień wypełniony jest niepokojem i zdenerwowaniem bez przyczyny.

Autor: Ewa Zielińska

Materiały dla rodziców i nauczycieli: „Wszystko zaczyna się od przedszkola!” /Idę do szkoły krok po kroku

Wykorzystano materiały ze strony www.men.gov.pl

K.M